مسمومیت و گزیدگی

سم ماده ای است که اگر به مقدار کافی وارد بدن شود می تواند باعث آسیب دائم یا موقت بشود . اگر چه بعضی از مسمومیت ها عمومی و از اقدام به خودکشی ناشی می شود ، اما بقیه بر اثر مصرف موادی است که ما روزانه از آنها استفاده می کنیم .

صرف نظر از علت ، مسمومیت همیشه به مراقبت های فوری پزشکی یا بیمارستانی نیاز دارند .

جهت دانلود فایل پاورپوینت آشنایی با انواع مسمومیت اینجا کلیک کنید.

زانو درد

زانود درد

عوامی چون سائیدگی- آرتریت: شامل روماتوئید، استئوآرتریت و نقرس- کیست بیکرز یا کیست حفره زانو: تورم مایع مفصلی، در پشت زانو است. ممکن است تورم علل دیگر داشته باشد، مانند: آماس کیسه‌ای مفصلی- بورسیت (Bursitis ): التهاب در اثر فشار مکرر بر زانو، مانند: زانو زدن در طولانی مدت.- اختلال در بافت‌های مرتبط دهنده، مانند: لوپوس.- جابجا شدن کاسه زانو- عفونت مفاصل- صدمه به زانو: آسیب رباط قدامی و یا آسیب رباط میانی ممکن است موجب خونریزی در زانو و درد شود- ورم زانو: اگر زیاد بالا و پایین بروید، غضروف پاره شده و درد بدتر می‌شود- پارگی غضروف: درد در داخل و یا خارج مفصل زانو احساس می‌شود- پارگی رباط: موجب درد و بی ثباتی در زانو می‌شود- پیچ خوردگی و رگ به رگ شدن: آسیب‌های جزئی به رباط‌ها، باعث این مشکل می‌گردند - سرطان استخوان

شایع ترین مفصلی که دچار سائیدگی می شود زانو است و در بین افراد چاق و سن بالا بیشتر مشاهده می شود.
علت سائیدگی زانو چیست ؟
این بیماری ناشی از روند فرسودگی است که بطور طبیعی و بالا رفتن سن ایجاد می شود ،‌البته تقریباً همیشه عواملی وجود دارند که موجب تسریع این روند می شوند . شایعترین عامل چاقی می باشد که اثر سوء بر روی زانو دارد ولی چنین اثری را بر روی ران و مچ پا ندارد .
عوامل مساعد کننده دیگر عبارتند از شکستگی هایی که سبب ناهمواری سطوح مفصلی می گردد . بیماری قلبی که باعث آسیب دیدن غضروف مفصلی شود از جمله آنها می توان روماتیسم مفصلی ،‌ عفونتهای مفصلی زانو پارگی منیسکها و غیره ... را نام برد . در یک راستا نبودن استخوان ران و استخوان درشت نی که در نزدیک یا دور شدن زانوها از هم دیده می شود .
در این بیماری غضروف مفصلی فرسایش یافته استخوان زیر آن سخت شده رشد آن در کناره های مفصلی سبب ایجاد خارهای استخوانی می گردد که مشخصه بیماری می باشد .

درد جلوی زانو

غالبا درد و کشش تاندون و یا نرم شدن غضروف، موجب درد جلوی زانو می‌گردد. هنگامی‌که کاسه زانو نتواند به خوبی حرکت کند و در قسمت پایینی استخوان ران بلغزد، این درد ایجاد می‌شود. دلایل این درد عبارتند از:
کف پایتان صاف باشد.
کاسه زانو و دو استخوان دیگر که مفصل زانو را تشکیل می‌دهند، در یک خط قرار نگیرند.
سفتی و ضعف عضلات جلو و پشت ران
افزایش فشار بر زانو
افزایش فعالیت بدنی مانند: دویدن، پریدن، اسکی و فوتبال
آرتریت
صدمه به غضروف
جا به جا شدن کاسه زانو
شکستن کاسه زانو
صدمه به مایع مفصلی

درمان
در موقع درد زانو بر اثر ضربه از کمپرس سرد در محل درد استفاده کنید - ورزش های کششی انجام دهید به شرطی که زانو تحت فشار قرار نگیرد - استفاده از زانو بند توصیه می شود - معمولا دارو و پماد دیکلوفناک و ایبوپروفن و یا استامینوفن برای کاهش درد و تورم و تزریق داروهای استروئید ورزش های که باعث خم شدن زانو می شوند و طناب زدن و دویدن تحت فشار و پریدن برای بیمار مضر است - ورزش شنا برای این بیماران بسیار توصیه می شود و همچنین پیاده روی نرم با کفش های طبی و نرم - کاهش وزن رو توصیه اکید می کنیم چون بیشتر این درد ها از اضافه وزن می باشد - در صورت تخریب در زانو بیمار باید تحت عمل جراحی قرار گیرید. خم شدن زانو در حالت 90 درجه در حین نشستن بسیار خوب است چون در این حالت زانو در حالت استراحت قرار می گیرید - در موقع نشست در روی زمین پاهای خود را دراز کنید و از جمع کردن ان بپرهیزید.

اما تاثیر غذا بر درد زانو
ماهی بخورید: اسیدهای چرب امگا ۳ موجود در ماهی، ضدالتهاب طبیعی است. از آنجا که کاهش التهاب مفصل باعث کاهش درد زانو می شود.

آب پرتقال بنوشید: آب پرتقال منبعی بسیار غنی از ویتامین C است. استئوآرتریت باعث خوردگی استخوان می شود. تحقیقات نشان داده است در افرادی که از مقادیر قابل ملاحظه ویتامین C استفاده کرده اند این عارضه کمتر دیده می شود.

سویا را در سبد غذایی خود بگنجانید: سویا سرشار از ماده ای به نام ایزوفلاون (نوعی هورمون گیاهی) است که اثرات ضدالتهابی دارد.

اسفناج و پیاز بیشتری مصرف کنید: اسفناج سرشار از آنتی اکسیدان های لوتئین و زیاکسانتین است که درد ناشی از استئوآرتریت را کاهش می دهد. همچنین این آنتی اکسیدان ها از ایجاد عوارض بینایی این بیماری جلوگیری می کنند.

ادویه های مناسب استفاده کنید: ماده رنگی موجود در زردچوبه دارای خاصیت ضدالتهابی است. این ماده رنگی شبیه داروهای بازدارنده COX2 عمل می کند و باعث کاهش تورم مفاصل می شود.

از زنجبیل بیشتر استفاده کنید: از زنجبیل به طور سنتی در درمان دل درد استفاده می شود. تحقیقات نشان داده است این ماده گیاهی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت باعث کاهش التهاب و درد مفاصل بخصوص هنگام راه رفتن و ایستادن می شود.

چند توصیه مهم :
ـ وزن خود را با تغییر عادت غذایی و ورزش کاهش دهید.

ـ از مصرف مواد قندی و چرب بخصوص چربی اشباع شده خودداری کنید.

ـ در رژیم غذایی خود بیشتر از میوه و سبزیجات استفاده کنید.

ـ از مواد غذایی حاوی کلسیم و آهن بیشتر استفاده کنید.

ـ حداقل دو بار در هفته از ماهی به جای گوشت قرمز استفاده کنید.

ـ از آنجا که رژیم غذایی پرکربوهیدرات مانند نان، برنج، ماکارونی و... موجب اضافه وزن و همچنین التهاب می شود، توصیه می شود تا حد مقدور از مصرف این نوع غذاها در رژیم غذایی روزانه خودداری کنید.

توصیه آخر : زانو درد معمولا با افزایش سن در بین پا ها پدید می آید و این صرفا به خاطر سائیدگی یا اثرات ضربات به زانو در دوران جوانی می باشد پس برای اینکه دوران کهولت سالم تری داشته باشید در همان جوانی به فکر سلامتی بدن خود باشید.

سندرم حاد کرونری و آنفارکتوس میوکارد

Acute coronary syndrome and myocardial infraction

سندرم حاد کرونری (ACS) ، یک وضعیت اورژانسی است که با شروع ناگهانی ایسکمی میوکارد مشخص می گردد و در صورتیکه مداخله فوری صورت نگیرد موجب مرگ میوکارد ( آنفارکتوس میوکارد یا MI) می شود { گرچه از واژه های انسداد کرونری ، حمله قلبی و MI به صورت مترادف استفاده می شود اما MI اصطلاح مناسب تری است}.

در آنژین ناپایدار (Unstable Angina) معمولا پارگی یک پلاک آترواسکلروتیک موجب کاهش جریان خون شرایین کرونری می شود اما شریان به طور کامل مسدود نمی گردد. این یک شرایط حاد ایجاد می کند که گاهی اوقات به آن آنژین قبل از انفارکتوس گفته می شود ، زیرا در صورتی که مداخلات فوری اعمال نگردد بیمار احتمالا دچار MI می شود. در MI بخشی از میوکارد ، به طور دائمی تخریب می گردد که علت آن معمولا پارگی پلاک و در نتیجه تشکیل لخته و انسداد کامل شریان می باشد .

سایر علل MI عبارتند از :

• اسپاسم عروقی ( انقباض یا تنگی ناگهانی ) شریان کرونری

• کاهش عرضه اکسیژن (مثلا در اثر خونریزی حاد ، آنمی یا فشارخون پائین )

• افزایش تقاضای اکسیژن ( مثلا به علت تندی ضربان قلب ، تیروتوکسیکوز یا مصرف کوکائین)

در تمام موارد بین میزان عرضه و تقاضای اکسیژن عدم تعادل وجود دارد. یک MI ممکن است بر اساس نوع ، موضع آسیب وارد شده به دیواره بطن یا زمان وقوع فرآیند انفارکتوس توضیح داده شود.

 

تظاهرات بالینی

• در اکثر موارد علائم و نشانه های MI و آنژین ناپایدار ، از هم قابل افتراق نیستند به همین دلیل از واژه ACS برای توضیح آن استفاده می شود.

• درد قفسه سینه که به طور ناگهانی ظاهر می شود و علیرغم استراحت و مصرف دارو تداوم می یابد ، اولین نشانه ACS است.

• بعضی از بیماران نشانه های هشدار دهنده یا سابقه بیماری های کرونری (CAD) را دارند اما در نیمی از گزارشات موجود ، چنین نشانه هایی وجود ندارد.

 

بیمار ممکنست مجموعه ای از نشانه های زیر را تجربه کند :

• درد قفسه سینه
• کوتاهی نفس
• سوهاضمه
• تهوع و اضطراب
• پوست بیمار ممکن است سرد ، رنگ پریده و مرطوب باشد
• تعداد تنفس و ضربان قلب سریعتر از نرمال است.
• این علائم و نشانه ها که حاصل تحریک اعصاب سمپاتیکی هستند ممکنست فقط برای مدت کوتاهی دیده شوند یا اینکه دائمی باشند.

 

 

روشهای بررسی و تشخیص

تاریخچه بیمار (توصیف نشانه های موجود ، تاریخچه بیماری قبلی ، تاریخچه سلامت خانوادگی بخصوص بیماری قلبی). همچنین سوابق قبلی درباره عوامل خطر بیماری های قلبی باید بررسی شود.

• ECG در 10 دقیقه اول شروع درد یا بلافاصله پس از رسیدن بیمار به اورژانس و اکوکاردیوگرافی برای ارزیابی عملکرد بطنی

• آنزیم ها و بیومارکرهای قبلی (ایزوآنزیم کراتین کیناز ، میوگلوبین و تروپونین)

 

 

درمان طبی

اهداف درمان عبارتست از :

• کاهش آسیب میوکارد

• حفظ عملکرد میوکارد و پیشگیری از عوارضی مانند دیس ریتمی های خطرناک و کشنده قلبی و شوک کاردیوژنیک.

• برقراری مجدد جریان خون کرونری از طریق تجویز اورژانسی داروهای ترومبولیتیک یا مداخلات کرونری از طریق جلدی (PCI)

• کاهش نیاز میوکارد به اکسیژن و افزایش عرضه اکسیژن از طریق تجویز داروها ، اکسیژن و استراحت در بستر.

• بای پس شریان کرونری یا بای پس مستقیم کرونری با تکنیک کمتر تهاجمی (MIDCAB).

 

 

دارو درمانی

• نیترات ها (نیتروگلیسیرین) برای افزایش عرضه اکسیژن

• داروهای ضدانعقادی (آسپیرین ، هپارین)

• مسکن ها (سولفات مورفین)

• مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI)

• بتابلوکرها در مراحل اولیه بیماری و سپس تداوم مصرف آن پس از ترخیص از بیمارستان

• ترومبولیتیک ها (Alteplase, Reteplase) باید طی 3-6 ساعت اول بروز نشانه ها تجویز شوند.

 

 

فرآیند پرستاری بیمار مبتلا به ACS

بررسی

با بررسی وضعیت فعلی بیمار ، اطلاعات پایه بدست آورید و از آنها برای مقایسه های بعدی استفاده کنید. تاریخچه باید شامل موارد زیر باشد:

• درد و ناراحتی قفسه سینه
• اختلال در تنفس (تنگی نفس)
• خستگی غیر معمول
• غش(سنکوپ) و تعریق

 

 

 

یک معاینه کامل فیزیکی انجام دهید که برای تشخیص عوارض و تغییرات وضعیت بیمار ، ضرور است. معاینه باید شامل موارد زیر باشد:

• بررسی سطح هوشیاری

• ارزیابی درد قفسه سینه (مهمترین یافته بالینی)

• بررسی تعداد و ریتم ضربان قلب ، دیس ریتمی ها ممکن است نشان دهنده ناکافی بودن اکسیژن میوکارد باشند.

• بررسی صداهای قلب ، صدای S3 ممکنست اولین علامت نارسایی بطن چپ باشد.

• اندازه گیری فشارخون برای تعیین واکنش به درد درمان آن ، مفید است. به فشار نبض توجه کنید که ممکنست پس از MI باریک شده باشد و این نشان دهنده انقباض بطنی غیر موثر است.

• بررسی نبض های محیطی ، تعداد ضربان قلب ، ریتم و حجم.

• ارزیابی رنگ و درجه حرارت پوست.

• سمع ریه ها در فواصل منظم از نظر وجود علائم نارسایی بطنی (سمع رال در قاعده ریه ها)

• بررسی حرکات روده ، زیرا ترومبوز شریان مزانتریک یکی از عوارض خطرناک و کشنده محسوب میشود.

• مشاهده برون ده ادراری و بررسی بیمار از نظر ادم ، یکی از نشانه های اولیه شوک کاردیوژنیک هیپوتانسیون همراه با اولیگوری است.

• بررسی خطوط وریدی به طور مکرر

 

 

تشخیص های پرستاری

• خونرسانی ناکافی بافت قلب به دلیل کاهش جریان خون کرونری

• خطر عدم تعادل حجم مایع

• خطر خونرسانی ناکافی بافتهای محیطی در اثر کاهش برون ده قلب و اختلال عملکرد بطن چپ

• اضطراب مرگ

• کمبود آگاهی در مورد مراقبت پس از ACS

 

 

مشکلات همکاری/ عوارض احتمالی

• ادم حاد ریوی

• نارسایی قلبی

• شوک کاردیوژنیک

• دیس ریتمی و ایست قلبی

• افیوژن پریکارد و تامپوناد قلبی

 

برنامه ریزی و اهداف

اهداف اصلی برای بیمار عبارتست از:

• تسکین درد و علائم ایسکمی (مثل تغییرات قطعه ST)

• پیشگیری از آسیب میوکارد

• عدم اختلال عملکرد تنفسی

• حفظ کفایت خونرسانی بافتی

• کاهش اضطراب

• پایبندی به برنامه های مراقبت ازز خود

• عدم بروز عوارض یا شناخت به موقع آنها

 

مداخلات پرستاری

تسکین درد و سایر علائم و نشانه های ایسکمی

• برای کمک به تسکین نشانه ها ، همراه با دارودرمانی ، اکسیژن نیز تجویز کنید . ( استنشاق اکسیژن ، درد توام با کاهش سطوح اکسیژن را تسکین می بخشد).

• در اوقاتی که بیمار دچار درد می شود ، مکررا علائم حیاتی را بررسی کنید.

• برای کاهش ناراحتی و تنگی نفس ، به بیمار کمک کنید که در وضعیت نیمه نشسته و یا در صندلی قلبی ، استراحت کند.

 

بهبود عملکرد تنفسی

• به منظور تشخیص به موقع عوارض ، عملکرد تنفسی را بررسی کنید.

• برای پیشگیری از فشار بر قلب و ریه ها ، وضعیت حجم مایع را کنترل کنید.

• به منظور جلوگیری از انباشت خون در قاعده ریه ها ، بیمار را به انجام تنفس عمیق و تغییر وضعیت تشویق نمائید.

 

تامین خون رسانی کافی بافت ها

• برای کاهش مصرف اکسیژن میوکارد ، بیمار را در بستر یا صندلی قلبی در حالت استراحت نگه دارید.

• برای تعیین وضعیت خونرسانی بافتی ، درجه حرارت پوست و نبض های محیطی را مکررا چک کنید.

 

کاهش اضطراب

• ارتباط مبتنی بر اعتماد و دوستی با بیمار داشته باشید. اطلاعات را کاملا صادقانه در اختیار بیمار و خانواده اش قرار دهید و نقش حمایتی خود را در برابر بیمار حفظ کنید.

• محیطی آرام مهیا کنید
• از آشفته کردن برنامه خواب بیمار اجتناب کنید
• به موقع از تکنیک های مناسب لمس استفاده کنید.
• روش های ریلکس شدن را به بیمار آموزش دهید و منطبق بر باورها و اعتقادات بیمار، امکانات حمایت معنوی از او را فراهم نمائید.
• موسیقی درمانی و استفاده از حیوانات دست آموز نیز ممکن است مفید باشد.

• فرصت هایی کاملا خصوصی و محرمانه در اختیار بیمار قرار دهید تا در مورد ترس ها و نگرانی های خود بحث کند.

• برای کمک به بیمار برای آن که واقعی و طبیعی بودن احساسات خود را درک کند ، او را بپذیرید و احساسات وی را درک کنید.

 

 

کنترل و درمان عوارض

علائم و نشانه های اصلی را که دال بر شروع عوارض هستند ، به دقت کنترل کنید.

 

 

تامین مراقبت در منزل و جامعه

آموزش بیمار برای مراقبت از خود

اولویت های بیمار را بشناسید، درباره زندگی با قلب سالم به بیمار آموزش دهید و بیمار را در برنامه ناتوانی قلبی خود مشارکت دهید.

در برنامه ریزی جهت رفع نیازهای خاص بیمار برای جلب همکاری او مستقیما با وی مشارکت نمایید.

 

 

مراقبت مداوم

• در صورت نیاز ، بیمار را به بخش مراقبت های منزل ارجاع دهید.

• به منظور اجرای موفقیت آمیز برنامه ناتوانی قلبی بیمار را در برنامه ریزی و پیگیری مراقبت های مربوطه کمک کنید.

• درباره مراقبت های خاص دوران پیگیری (تست های آزمایشگاهی ، ECG ، غربال گری عمومی سلامت) به بیمار یادآور کنید.

• نحوه اجرای محدویت های غذایی و مصرف داروهای تجویز شده را کنترل کنید.

• اگر بیمار قرار است در منزل از اکسیژن استفاده کند ، اطمینان حاصل کنید که اکسیژن مطابق دستور پزشک مصرف می شود و معیارهای ایمنی مورد نیاز در منزل رعایت می گردد.

• اگر بیمار شواهد نارسایی قلبی ناشی ازMI  را دارد ، راهنمای مراقبت مناسب در منزل را در اختیار او قرار دهید.

ارزیـــابـــی

• برآیندهای مورد انتظار بیمار

• تسکین آنژین قلبی را تجربه می کند.

• وضعیت قلبی و تنفس او پایدار شده است.

• خون رسانی بافتی کافی حفظ می شود.

• کاهش اضطراب را تجربه می کند.

• با برنامه مراقبت از خود همکاری می نماید.

• عدم بروز عوارض را تجربه می کند.

 

سندرم زجر تنفسی

سندروم دیسترس تنفسی حاد ( ادم ریوی غیر قلبی ) یک سندرومی است که همراه با ادم ناگهانی و پیشرونده ، افزایش انفیلتراسیون های دو طرفه ، کاهش ظرفیت ریوی و هیپوکسی علی رغم اکسیژن درمانی است . ARDS ناشی از التهابی است که منجر به آسیب غشا مویرگی آلوئولی می شود . مردم در خطر ARDS افرادی با تجربه آسیب مستقیم به ریه ( مثل آسپیراسیون ، استنشاق دود ) یا آسیب غیر مستقیم ( مثل شوک ) می باشد . مرگ عمدتا ناشی از نارسایی چند ارگان با عفونت خون ( sepsiss) می باشد . میزان مرگ و میر ARDS حدود 25 تا 58 %  است .

 

تظاهرات بالینی

• شروع ناگهانی دیس پنه شدید ، معمولا 12 تا 48 ساعت بعد از شروع حادثه

• فرورفتگی فضای بین دنده ای و کراکل ( رال )

• هیپوکسی شریانی که با اکسیژن تراپی رفع نمی شود .

• آسیب ریه به فیبروز آلوئول های ملتهب شده می انجامد که این نیز به نوبه خود هایپوکسمیا شدید و مقاوم ایجاد می کند .

• افزایش فضای مرده آلوئولی و کاهش کامپلیانس ریوی

 

 

بررسی و یافته های تشخیصی

• سطح سرمی ناتری یورتیک پپتید مغزی ( Brain natriuretic peptide )

• اکوکاردیوگرافی

• کاتتراسیون شریان ریوی

 

 

تدابیر طبی

شناسایی و درمان شرایط زمینه ای

استفاده از درمان حمایتی

• اینتوبه کردن و تهویه مکانیکی
• حمایت از دستگاه گردش خون
• حجم در گردش کافی
• حمایت تغذیه ای

استفاده از اکسیژن درمانی در هر زمان که بیمار اولین علامت هایپوکسمیا را نشان دهد .
بررسی مقادیر گازهای خون شریانی (ABG)  ، پالس اکسی متری و تست عملکرد ریوی

همانطور که بیماری پیشرفت می کند ، استفاده از فشار مثبت انتهای بازدمی (PEEP) .

درمان هایپوولمی با دقت بسیار که بیمار دچار افزایش حجم مایعات نشود ( اینوتروپیک یا وازوپرسور ممکن است تجویز شود ) .

هیچ درمان دارویی ویژه ای برای ARDS وجود ندارد و درمان های آن حمایتی هستند . تعدادی از دارو ها به منظور درمان و پیشگیری از این عارضه تحت مطالعه و بررسی می باشند مثلا ( درمان جایگزین با سورفاکتانت ، داروهای پیشگیری از افزایش فشار خون ریوی و دارو های آنتی سپتیک ) .

حمایت تغذیه ای ( 35 تا 45 kcal/kg روزانه )

 

تدابیر پرستاری

بررسی دقیق و مکرر بیمار و بررسی میزان تاثیر درمان ها مثلا :

• تجویز اکسیژن
• نبولایزر درمانی
• فیزیوتراپی تنفسی
• اینتوبه کردن یا ایجاد تراکئوستومی برای بیمار
• تهویه مکانیکی
• ساکشن
• برونکوسکوپی

 

توجه به سایر نیازهای بیمار مثل :

• پوزیشن دادن
• رفع اضطراب
• استراحت

 

شناسایی هر عاملی که در تهویه تنفسی بیمار ایجاد مشکل کرده و می تواند منجر به ایجاد اضطراب شود مثل :

• انسداد لوله های تنفسی و تیوب ها و یا سایر مشکلات حاد تنفسی ( پنموتوراکس ، درد ) کاهش ناگهانی در سطح اکسیژن ، میزان زجر تنفسی ، یا اختلال ونتیلاسیون

 

به منظور کاهش مصرف اکسیژن ممکن است از آرامبخش ها استفاده شود ، همچنین آرامبخش ها میتوانند عملکرد ونتیلاتورها را برای ایجاد تهویه بهتر تسهیل کنند و منجر به کاهش اضطراب بیمار نیز بشوند .

 

اگر آرامبخش ها موثر نبودند از داروهای فلج کننده ( که کوتاه اثر باشند ) استفاده می شود .

• در این صورت باید به بیمار آرامبخش تجویز شده باشد و بیمار درد هم نداشته باشد
• بیمار را مطمئن کنید که فلج ایجاد شده به دلیل دارو است و موقتی خواهد بود
• هدف و تاثیر فلج کننده ها را برای اعضای خانوداه بیمار توضیح بدهید .
• بیماری که فلج کننده دریافت کرده باشد باید به دقت تحت بررسی و کنترل قرار بگیرد
• مطمئن شوید که بیمار از ونتیلاتور جدا نشود ،
• همچنین اطمینان حاصل کنید که همه سیستم های هشدار دهنده دستگاه تهویه مکانیکی به درستی عمل میکنند
• بیمار را مستقیما تحت نظر داشته باشید
• تا حد امکان عوارض دارو های مسدود کننده عصبی – عضلانی را کم کرده و نیاز های احتمالی بیمار را در خصوص درد و عدم راحتی را پیش بینی کنید

گروه های خونی

« شاید این سوال مهم برای شما هم پیش آمده باشد که چرا برخی افراد دستگاه ایمنی و گوارش قوی‌تری دارند و برخی دیگر نه؟ چرا برخی می‌توانند به راحتی گوشت یا شیر را هضم کنند اما گروهی دیگر در هضم این مواد غذایی دچار مشکل می‌شوند؟ آیا می‌دانستید این مشکلات تا حدی به گروه خونی شما وابسته است؟ »

مجله شهرزاد نوشت : بیشتر افرادی که گروه خونی A دارند گیاهخوارند زیرا در هضم گوشت و شیر مشکل دارند. توصیه ما به این افراد مصرف کمتر گوشت و شیر و در عوض مصرف بیشتر سبزی‌ و غلات است.

افراد به دلایل گوناگون از هم متمایز می‌شوند و یکی از این تمایز‌ها در گروه‌ خونی آن‌هاست. به عنوان مثال فردی که گروه خونی A+ دارد نمی‌تواند از فردی که گروه خونی B- دارد خون دریافت کند زیرا بدنش به شدت واکنش نشان می‌دهد.

در مورد مواد غذایی نیز همین مساله وجود دارد یعنی برخی مواد غذایی که بدن برخی افراد به خوبی می‌پذیرد با دستگاه گوارش برخی دیگر سازگار نیست. هرچند دستگاه گوارش قدرت سازگاری بالایی دارد اما اگر بدانید چه موادغذایی با بدن شما سازگارتر است نیازی نیست بی‌دلیل دستگاه گوارش خود یا فرزندتان را خسته کنید.

گروه خونی O

گروه خونی O قدیمی‌ترین و شایع‌ترین گروه خونی است که از ۵۰ هزار سال پیش تاکنون در رگ‌های ما جریان داشته است. بررسی‌ها نشان داده گروه خونی انسان‌های اولیه O بوده و با توجه به این‌که آن‌ها بیشتر گوشتخوار بوده‌اند بدن‌شان با این ماده غذایی سازگار شده است.

معده افرادی که گروه خونی O دارند اسید و تمام آنزیم‌های لازم برای هضم پروتئین‌های حیوانی را به اندازه کافی تولید می‌کند. از سوی دیگر گروه خونی O دهنده جهانی است اما تنها از گروه خود می‌تواند خون دریافت کند.

از جمله دیگر مزیت‌های این گروه خونی می‌توان به سیستم ایمنی قوی و متابولیسم خوب اشاره کرد؛ البته جالب است بدانید سیستم ایمنی خوب و قوی این گروه باعث می‌شود افرادی با این گروه خونی بیشتر به بیماری‌های خودایمنی مبتلا شوند و میزان ابتلا به آلرژی نیز به همین علت در آن‌ها بالاتر باشد.

دستگاه گوارش دارندگان گروه خونی O به راحتی با غذاهای جدید سازگار نمی‌شود و به جز پروتئین با سایر گروه‌های غذایی دچار مشکل است. اگرچه این عدم تحمل را نمی‌توان مسئول بروز مشکلات جدی در این افراد دانست ولی این افراد ظاهرا در ابتلا به زخم‌های معده و اثنی‌عشر حساسیت بیشتری دارند.

از آنجا که دستگاه گوارش این گروه خونی با مصرف پروتئین مشکلی ندارد میزان چربی دریافتی این افراد بالاست و به همین علت خطر ابتلا به سختی شرائین و ناراحتی‌های قلبی – عروقی در آن‌ها افزایش می‌یابد.

به دارندگان گروه خونی O توصیه می‌شود در درجه اول میزان مصرف پروتئین‌های حیوانی را کاهش دهند و سعی کنند سبزی را وارد برنامه غذایی‌شان کنند اما مراقب مصرف غلات، کلم و سبزی‌های خشک باشند زیرا بدن آن‌ها در هضم گلوتن کمی دچار مشکل است.

گروه خونی A

از حدود ۲۰ هزار سال پیش یعنی از زمانی که کشاورزی رونق گرفت، کشاورزان زندگی خود را از طریق شکار، دام‌پروری و زراعت می‌گذراندند و به صورت گروهی زندگی می‌کردند و فعالیت فیزیکی آن‌ها به نسبت کمتر از پیشینیان خود بود.

زندگی جدید این مردم را با غذاهای گیاهی سازگار کرد و از آنجا که زندگی‌ها گروهی‌تر و بیماری‌ها همه‌گیر‌تر شد، سیستم ایمنی آن‌ها هم قوی شد. اما سیستم ایمنی دستگاه گوارش دارندگان گروه خونی A به دلیل مصرف بیشتر گیاهان ضعیف‌تر شد و در هضم پروتئین‌های حیوانی دچار مشکل شد.

به نظر می‌رسد این افراد نسبت به کارسینومای معده (سرطان معده) و روده بزرگ حساسیت بیشتری از سایر گروه‌های B و O داشته باشند.

بیشتر افرادی که گروه خونی A دارند گیاهخوارند زیرا در هضم گوشت و شیر مشکل دارند. توصیه ما به این افراد مصرف کمتر گوشت و شیر و در عوض مصرف بیشتر سبزی‌ و غلات است. از میان پروتئین‌های حیوانی بدن این گروه، گوشت سخت‌پوستانی مانند میگو را بهتر هضم می‌کند.

گروه خونی B

تقریبا ۱۰ هزار سال است که این گروه خونی در انسان وجود دارد و دلیل آن هم مهاجرت انسان‌ها در پی تغییرات آب‌وهوایی است.

آمار نشان می‌دهد این گروه خونی بیشتر در اروپای شرقی شایع است. میزان سازگاری این گروه خونی با هر نوع آب‌وهوایی بسیار بالاست و افراد با این گروه خونی به‌طور کلی سیستم ایمنی، عصبی و فیزیکی خوبی دارند.

دارندگان این گروه خونی نیز مانند گروه خونی O، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های خودایمنی‌اند و در برابر بیماری‌های ویروسی بسیار ضعیف هستند.

علاوه بر این، افراد دارنده گروه خونی B به احتمال زیاد به عفونت‌های باکتریال مانند استرپتوکوک پنومونیا و اشرشیاکولی مبتلا می‌شوند. دستگاه گوارش این افراد تقریبا با هر ماده غذایی سازگار است و به عنوان مثال می‌توانند به‌راحتی لبنیات مصرف کنند.

گروه خونی AB

تعداد دارندگان این گروه خونی چندان زیاد نیست. تقریبا هزار سال است که این گروه خونی به وجود آمده است و می‌توان گفت ترکیبی از ۳ گروه خونی است.

گروه خونی AB می‌تواند از هر ۳ گروه دریافت داشته باشد اما تنها به گروه خونی خود خون اهدا می‌کند. بدن دارندگان این گروه خونی با جهان مدرن بسیار سازگار است.

دستگاه گوارش آن‌ها به نسبت ضعیف‌تر از دارندگان گروه خونی O است و به‌راحتی نمی‌توانند پروتئین‌های حیوانی را هضم کنند زیرا مقدار اسید معده آن‌ها کاهش یافته و به قدر نیاز آنزیم ترشح نمی‌کنند.

با این حال میزان مصرف گوشت قرمز و مواد غذایی مدرن مانند انواع فست‌فود در آن‌ها بالاست. سیستم ایمنی این افراد نیز تا حدی ضعیف عمل می‌کند و به همین علت آن‌ها به‌راحتی در برابر باکتری‌ها و آلرژن‌ها از پا درمی‌آیند.

حرف آخر

ویژگی‌های جسمی ذکر شده برای تمام دارندگان گروه‌های خونی عمومیت ندارد. درست است که دارندگان گروه خونی B می‌توانند شیر را به خوبی هضم کنند اما اگر فردی با گروه خونی B به شیر آلرژی دارد نباید خود را مجبور به مصرف آن کند. اگر گروه خونی شما O است و به‌راحتی می‌توانید پروتئین حیوانی مصرف کنید، قرار نیست در مصرف گوشت قرمز زیاده‌روی کنید. آنچه اهمیت دارد این است که تعادل همیشه حرف اول را می‌زند.

پارکینسون

بیماری پارکینسون ناشی از اختلال عملکرد مغز است که باعث از دست دادن تدریجی کنترل عضلات می شود. علائم پارکینسون در اوایل بیماری، خفیف است و گاهی اوقات حتی نادیده گرفته می شود. علائم مشخص بیماری عبارتند از: لرزش، خشکي یا سفتی (صلبیت)، حرکت دادن کند بدن و تعادل ضعیف. پارکینسون در اصل فلج لرزشی نامیده می شد، اما همه کسانی که مبتلا به پارکینسون هستند این علائم را ندارند.

توضیحات کامل در ادامه مطلب

ادامه نوشته

نشانه های بیماری را از ناخن هایتان دریافت کنید

ناخن اگر چه تغییرات ناخن همراه با بسیاری از شرایط ممکن است متغیر باشد، این تغییرات به ندرت اولین علامت برای بیماریست و بسیاری از ناهنجاری های ناخن بی ضرر هستند مثلا همه افراد با ناخن سفید همیشه مبتلا به هپاتیت نیستند اما اگر شما در مورد ظاهر ناخن های خود به سوال جدی برخورد کردید حتما با یک متخصص پوست مشورت کنید.

گاهی اوقات با افزایش سن ناخن ها بسیار رنگ پریده یا سفید می شوند. اما می تواند نشانه ای از یک بیماری جدی هم باشد، مانند:
• کم خونی
• نارسایی احتقانی قلب
• بیماری کبدی
• سوء تغذیه


ناخن سفید
اگر ناخن ها سفید باشد و با حلقه ای از رنگ تیره احاطه شده ، می تواند نشانه ای ازمشکلات کبدی مانند هپاتیت باشد. در این تصویر ، شما می توانید ببینید انگشتان نیز زردی دارند که همین یکی دیگر از نشانه ای از مشکلات کبدی است.


ناخن های زرد
یکی از شایع ترین علل ایجاد ناخن های زرد عفونت های قارچی است. با بدتر شدن اوضاع عفونت بستر ناخن ممکن است به عقب رانده شود و ناخن ها ضخیم شده و فرو ریخته شود. در موارد نادر، ناخن های زرد می تواند نشان دهنده یک بیماری جدی مانند بیماری تیروئید شدید، بیماری ریوی، دیابت یا پسوریازیس باشد.

ناخن مایل به آبی
ناخن ها با رنگ مایل به آبی می توانند به معنای این باشد که بدن اکسیژن کافی دریافت نمی کند. این می تواند نشان دهنده عفونت در ریه ها ، مثل ذات الریه باشد. اندکی رنگ مایل به آبی هم ممکن است دیابت را نشان دهد.

ناخن مواج
سطح ناخن موج دار و یا حفره دار میتواند نشانه های اولیه پسوریازیس و یا آرتریت های التهابی باشد . تغییر رنگ ناخن مشترک است ؛ پوست زیر ناخن قهوه ای مایل به قرمز به نظر می رسد.پسوریازیس یک بیماری پوستی است که در ناخن شروع می شود .


ناخن های ترک خورده
خشکی ، شکنندگی ناخن ها که دائما ترک ترک شده اند با بیماری تیروئید در ارتباط است.البته اگر با رنگ زرد همراه شود احتمال دارد به علت یک عفونت قارچی باشد.

ناخن پف آلود
اگر پوست اطراف ناخن ، قرمز و پف کرده به نظر برسد ، به عنوان التهاب ناخن شناخته شده است و شاید در نتیجه لوپوس و یا یکی دیگر از بیماری های بافت همبند ناخن باشد.


خط تیره زیر ناخن
خطوط تیره زیر ناخن باید در اسرع وقت مورد بررسی قرار گیرد. آنها گاهی اوقات به ملانوم ، خطرناک ترین نوع سرطان پوست ایجاد می شود.


ناخن کنده شده
گاز گرفتن ناخن ها ممکن است چیزی بیش از یک عادت قدیمی باشد اما در برخی موارد نشانه اضطراب است که می توانند از درمان سود ببرند. ناخن جویدن و کندن آن به اختلال وسواس ارتباط دارد.اگر شما نمی توانید اینکار را متوقف کنید حتما از یک دکتر کمک بگیرید

ریفلاکس

ریفلاكس معده چگونه به وجود می‌آید و راه‌های درمان و پیشگیری از آن چیست؟


سلامت نیوز : هنوز لقمه غذا كامل از گلویت پایین نرفته كه حس می‌كنی انگار آتشی در دلت برپا شده است. گاهی هم حس قورت‌دادن یك پنبه پر از میخ را داری كه درست بیخ گلو گیر كرده است. احساس خلط در گلو، سوزش و درد سردل اذیتت می‌كند. اگر شما هم مدتی است بی‌وقفه این علائم را دارید، به احتمال زیاد به بیماری ریفلاكس مبتلا شده‌اید.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از سیب ؛ تا یك دهه پیش افراد زیادی با این بیماری آشنا نبودند، اما امروز به نظر می‌رسد بیشتر افراد حداقل مدتی علائم آن را تجربه كرده‌اند؛ چرا؟ گرچه ریفلاكس به دلایل زیادی ایجاد می‌شود و نمی‌توان تنها یك دلیل برایش برشمرد، اما به نظر می‌رسد عادت‌های نادرست غذایی و تغییر بیشتر سبك زندگی در دهه اخیر یكی از عوامل مهم ایجاد این بیماری است. وقتی عادت داریم غذاهایی چرب و آماده بخوریم یا پس از خوردن غذا بلافاصله یك لیوان(!) چای داغ می‌نوشیم، دراز می‌كشیم و... ناخواسته خود را در معرض بیماری‌های گوارشی، بخصوص ریفلاكس قرار می‌دهیم. با این حساب، چه به این بیماری مبتلا هستید و چه خود را سالم می‌پندارید، اما ناخوسته در معرض ابتلا به آن قرار دارید، توضیح‌های دكتر بیژن شهبازخانی و دكتر علی عبدالهی كه‌ فوق‌تخصص گوارش هستند، بخوانید تا بیشتر با بیماری ریفلاكس معده، دلایل ایجاد و روش درمان و پیشگیری از آن آشنا شوید.

(پرسش‌های بی‌شماری درباره ریفلاكس معده از خوانندگان سیب به دستمان رسیده است. به همین دلیل، پس از انتشار پرسش و پاسخ مرتبط در شماره 276، ترجیح دادیم در پرونده‌ای مفصل، پاسخی جامع‌تر به این مشكل عمومی داشته باشیم.)

ریفلاكس یك بیماری فیزیولوژیكی و مزمن گوارشی است كه در آن اسید اضافی از معده به مری ـ هنگامی كه غذای مصرفی بخوبی هضم نشده است ـ برمی‌گردد. در شرایطی كه برگشت این اسید بیش از حد باشد و تحت درمان قرار نگیرد می‌تواند در دراز مدت موجب آسیب جدی به مخاط مری شود. این بیماری در اثر عواملی مانند وجود باكتری در روده، استرس و اضطراب زیاد، التهاب روده، سنگ كیسه صفرا یا ترشح بیش از حد اسید معده به وجود می‌آید. در این حالت اسید معده به سمت بالا یا به اصطلاح پشت جناغ سینه می‌رود و به مری و معده فشار وارد می‌كند. این فشار وارده معمولا به صورت سوزش پشت جناغ سینه بروز پیدا می‌كند؛ بنابراین افراد هنگام خوردن غذا سوزشی احساس می‌كنند كه در واقع همان بازگشت اسیدهایی است كه از معده به مری برمی‌گردند.

سوزش سر دل یا ترش‌كردن غذا

احساس سوزش در قسمت تحتانی قفسه‌سینه همراه با ترش‌كردن و احساس تلخی در دهان و گلو را در اصطلاح عامیانه «سوزش سر دل» می‌گویند. البته به این بیماری، «بازگشت اسید معده به مری» نیز گفته می‌شود. سوزش سر دل می‌تواند پس از خوردن یك غذای سنگین یا هنگام خواب برای مدت چند دقیقه یا چند ساعت احساس شود. دلیل این بیماری بسته‌نشدن دریچه بین مری و معده است؛ در نتیجه اسید معده به سمت مری برمی‌گردد كه همان «ترش كردن غذا» است. این اسید مری را تحریك می‌كند و سبب درد و سوزش سر دل می‌شود.

در محل ورود و خروج معده، ماهیچه‌های حلقوی وجود دارند كه به آنها اصطلاحا «اسفنكتر» گفته می‌شود و به عنوان یك دریچه عمل می‌كنند. وقتی غذا از راه مری به معده می‌رسد، دریچه یا اسفنكتر بالایی معده باز شده و اجازه می‌دهد غذا وارد معده شود. سپس این دریچه بسته می‌شود تا غذا و شیره گوارشی در معده باقی بمانند. اگر این اسفنكتر دچار مشكل شود، شیره گوارشی كه حاوی اسید معده است، به سمت بالا رفته و وارد مری می‌شود؛ البته برگشت اسید معده به مری ممكن است به دلیل افزایش خود اسید معده نیز باشد. اگر سوزش سر دل زیادتر از حد معمول طول بكشد ممكن است باعث التهاب مخاط مری شود و در صورت پیشرفت این التهاب، مری تنگ‌‌شده و امكان دارد دچار خونریزی شده و سرانجام عمل بلع غذا نیز با مشكل مواجه ‌شود.

ریفلاكس و همراهان

بر اساس پژوهش‌های انجام شده حدود یك پنجم افرادی كه به بیماری ریفلاكس مبتلا هستند، همزمان زخم معده یا بیماری اثنی‌عشر نیز دارند. همچنین حدود نیمی از آنها نیز مبتلا به «سندرم روده تحریك‌پذیر» هستند. تشخیص و درمان بیماری‌های همزمان تاثیر زیادی در درمان بیماری ریفلاكس دارد.

چرا ریفلاكس می‌گیریم؟

گرچه دلایل ایجاد ریفلاكس معده هنوز به طور كامل مشخص نشده‌ است، اما بخوبی می‌دانیم كه بعضی از عوامل و عادت‌های نادرست ناشی از سبك زندگی امروزی می‌توانند باعث بروز و تشدید این بیماری شوند. متخصصان گوارش معتقدند مهم‌ترین دلیل ریفلاكس معده این است كه اگر فردی در مصرف غذاهای اسیدی زیاده‌روی كند، بیشتر هم به سوزش‌های داخل شكم دچار می‌شود، بخصوص اگر بلافاصله پس از غذا خوردن بخوابد یا شیء سنگینی را بلند كند. همچنین عواملی مانند خوردن غذاهای چرب، اضافه وزن و یبوست باعث افزایش اسید معده و سرانجام بیماری ریفلاكس می‌شود. با این حال، به طور كلی مهم‌ترین عوامل ایجاد ریفلاكس معده عبارتند از:

ـ پرخوری

ـ سریع غذا خوردن

ـ نجویدن كامل غذا

ـ خوردن غذا با استرس و اضطراب زیاد

ـ خوردن غذاهای تند، چرب و شور

ـ مصرف ادویه زیاد و سیب‌زمینی سرخ‌كرده

ـ مصرف انواع سس‌های چرب و پرنمك بخصوص سس‌های قرمز

ـ مصرف نان‌هایی كه خمیر آن بخوبی نمی‌پزد مانند نان باگت

ـ پوشیدن لباس‌های تنگ

ـ مصرف سیگار و الكل

ـ این بیماری می‌تواند به دلیل بیماری‌های ارثی، ژنتیكی یا محیطی نیز رخ دهد، براساس آمار 30 تا 40 درصد این بیماری مربوط به عوامل مادرزادی است و 60 تا70 درصد آن مربوط به عوامل محیطی مانند چاقی یا پرخوری

ـ مصرف غذاهای سنگین، زیرا باعث وارد آمدن فشار مضاعف به اسفنكتر تحتانی مری می‌شود.

ـ دراز كشیدن بلافاصله پس از صرف غذا

ـ بلندكردن اجسام سنگین یا خم‌شدن زیاد، زیرا به اسفنكتر فشار وارد می‌كند.

ـ حاملگی به علت فشار رحم به معده می‌تواند باعث ریفلاكس یا تشدید آن شود.

ـ چاقی بیش از حد

ـ یبوست به دلیل افزایش فشار درون روده و معده

ـ سفت بستن كمربند

من ریفلاكس دارم؟

از مهم‌ترین علائم بیماری ریفلاكس درد سردل است. بیماران ممكن است این علامت را با علائم بیماری دیگری اشتباه بگیرند و خودسرانه و بدون نظارت پزشك درمان‌های نادرستی را در پیش بگیرند. تلخی دهان، ترشحات بزاقی، احساس گیر كردن غذا در گلو، تهوع صبحگاهی، بخصوص در زنان، سرفه‌های مزمن، آسم و گلودرد از دیگر علائم شایع ریفلاكس هستند. این علائم ناشی از اختلال‌های گوارشی است كه افراد مبتلا هر از گاه آنها را تجربه می‌كنند. زمانی كه این علائم بیش از دو بار در هفته اتفاق بیفتد یا در زندگی روزمره اختلال ایجاد كند، فرد حتما باید به پزشك متخصص مراجعه كند؛ زیرا احتمال ابتلا‌ به بیماری ریفلاكس زیاد است.

ریفلاكس بچه‌ها

دلیل اصلی ریفلاكس در نوزادان، سیستم گوارش نارس و نابالغ آنهاست. معمولا تشخیص ریفلاكس در كودكان دشوارتر است؛ زیرا هم ممكن است علائمی شبیه علائم بزرگسالان در آنها بروز كند یا با علائم دیگری ظاهر شود. به طور كلی علائمی مانند استفراغ‌های مكرر، سرفه، مشكلات تنفسی، گریه‌های پشت‌سرهم، كاهش وزن، كاهش اشتها و تنفس بدبو از علائم ریفلاكس در كودكان و نوزادان است. خوشبختانه بیماری ریفلاكس در بیشتر نوزادان پس از یك سالگی برطرف می‌شود و نیاز به درمان‌های طولانی‌مدت نیست.

سن ریفلاكس

این بیماری در تمام سنین مشاهده می‌شود؛ ولی با بالا رفتن سن، علائم این بیماری نیز بیشتر می‌شود. از جمله مواردی كه در سال‌های اخیر متخصصان گوارش با آن مواجه بوده‌اند، مراجعه زیاد جوانان به بیمارستان‌ها برای درمان این بیماری بوده است. علت بیماری ریفلاكس در بیشتر آنها، این است كه نسل جدید از مواد غذایی و آداب غذایی كه سال‌ها در ایران رواج داشته، پیروی نمی‌كنند و به دلایلی مانند گرفتاری‌های روزمره و... بیشتر به مصرف فست‌فودها و غذاهای آماده گرایش دارند؛ در نتیجه این بیماری در آنها بیشتر ایجاد می‌شود.

ریفلاكس چه عوارضی دارد؟

ـ مهم‌ترین عوارض ریفلاكس این است كه می‌تواند موجب تنگی مری شود. بیشتر افراد فكر می‌كنند سوزشی كه در ناحیه سردل احساس می‌كنند مربوط به بیماری قلبی است و این می‌تواند نگرانی آنها را افزایش دهد.

ـ از عوارض دیگر این بیماری جذب نشدن مواد غذایی مفید است كه در بسیاری از بیماران شایع و متداول است.

ـ زخم مری نیز از عوارض دیگر این بیماری است كه به علت عبورنكردن غذا و مایعات ایجاد می‌شود.

ـ بیماری‌های گوارشی مانند ریفلاكس می‌تواند سبب تنگی‌نفس و سرفه خشك ‌شود؛ زیرا عوارض ریفلاكس به ریه نیز آسیب می‌زند؛ بنابراین با تشخیص زودهنگام ریفلاكس و درمان آن باید جلوی این آسیب را گرفت، زیرا سرانجام به تنگی‌نفس منجر می‌‌شود.

روش‌های تشخیص ریفلاكس

بهترین راه تشخیص ریفلاكس معده، علائم بالینی این بیماری است. با مشاهده علائم هشدار‌دهنده و آزاردهنده‌ آن، پزشك متخصص براحتی می‌تواند متوجه وجود این بیماری شود. این بیماری در بعضی از افراد موجب كاهش شدید وزن و نبود تمایل به غذا خوردن می‌شود؛ ولی اگر این بیماری علائم بالینی نداشته باشد می‌توان با آندوسكوپی آن را تشخیص داد.

نمونه‌برداری نیز می‌تواند از بافت مری برداشته شود و از نظر التهاب، سرطان و دیگر مشكلات مورد بررسی قرار گیرد.

تاثیر شیوه زندگی بر ریفلاكس

نوع تغذیه در ایجاد ریفلاكس معده بسیار موثر است؛ زیرا یكی از دلایل اصلی این بیماری مصرف مداوم غذاهای آماده است و دلیل شیوع آن در كشورهای اروپایی و آمریكایی نیز مصرف همین غذاهاست؛ بنابراین نوع تغذیه در روند بهبود ریفلاكس معده بسیار تاثیرگذار است. به همین دلیل این بیماری در آفریقا و آسیا ـ كه از مواد غذایی سالم‌تری استفاده می‌كنند ـ كمتر از دیگر نقاط دنیا دیده می‌شود.

همچنین ریفلاكس معده با مرگ سلولی نیز همراه است. سلول‌های مرده معده پس از چند ساعت جایگزین می‌شوند، اما درباره مری این جایگزینی به چند هفته زمان نیاز دارد، به همین دلیل اگر ریفلاكس به موقع درمان نشود به مری بیشتر از معده آسیب می‌رساند.

در ایران نیز شمار مبتلایان به این بیماری در حال افزایش است و این بیماری بر فعالیت‌های روزانه بسیاری از افراد بخصوص جوانان مانند خوابیدن، غذا خوردن و حتی ورزش‌كردن تاثیری منفی گذاشته است. توصیه می‌شود افرادی كه به این بیماری مبتلا نیستند، هر سه سال و افراد مبتلا به ریفلاكس معده هر شش ماه یك بار آزمایش‌هایی برای اطمینان از سلامت معده و مری انجام دهند.

متهمی به نام استرس

افرادی كه استرس و اضطراب بیشتری دارند، بیش از دیگران دچار ریفلاكس معده می‌شوند. این افراد معمولا تندتر غذا می‌خورند و از چای زیاد و غذاهای ناسالم مانند فست‌فود بیشتر استفاده می‌‌كنند. در ضمن بعضی از پزشكان براین عقیده‌اند كه افرادی كه زودتر از دیگران خشمگین یا ناراحت می‌شوند، می‌توانند زمینه بروز این بیماری را افزایش دهند.

سیگار نكش، ریفلاكس نگیر

از مواردی كه باید این بیماران به آن توجه داشته باشند، مصرف سیگار است؛ زیرا سیگار كشیدن به دلیل شل‌كردن و تضعیف ماهیچه‌های مری و افزایش اسید معده می‌تواند ریفلاكس را تشدید كند.

خواب و ریفلاكس

حدود سه تا چهار ساعت پس از غذا خوردن بیدار بمانید و نباید بلافاصله پس از خوردن غذا بخوابید. بیشتر پزشكان توصیه می‌كنند هنگام خواب سر را 30 درجه بالا ببرید تا اسید به معده برنگردد یا دردی را هنگام خواب برای بیماران ایجاد نكند. برای این كار می‌توانید سر تختخواب خود را 15 تا 25 سانتی‌متر بالاتر بیاورید. همچنین راه‌حل ساده‌تر این است كه می‌توانید زیر سر و شانه چند تا بالشت بگذارید. به‌طور كلی زاویه سر و بالش را طوری تنظیم كنید كه بیشترین احساس راحتی را داشته باشید.

تاثیر ریفلاكس بر سرطان مری

در گذشته این باور وجود داشت كه ریفلاكس می‌تواند حتما موجب سرطان مری شود؛ ولی اكنون شیوع سرطان مری در میان این بیماران بسیار كاهش پیدا كرده است؛ البته زمانی كه بیماری بیش از سه تا پنج سال ادامه داشته باشد و بیماران برای درمان آن هیچ اقدامی نكنند، ریفلاكس می‌تواند موجب سرطان مری شود؛ البته كمتر از نیمی از بیماران به این مرز خطر می‌رسند و بیشتر بیماران با درمان به موقع و استفاده از داروهای مناسب درمان می‌شوند و این بیماری چندان جای نگرانی ندارد.

پژوهش‌های جدید ثابت كرده است كه از هر صد هزار نفری كه به ریفلاكس معده مبتلا هستند، تنها دو نفر ممكن است به سرطان دچار شوند و آن هم در صورتی كه بیمار سال‌های سال به این مشكل دچار بوده و به پزشك مراجعه نكرده باشد. همچنین این بیماری هیچ اثری در طول عمر افراد نداشته و به هیچ عنوان تبدیل به بیماری دیگری نمی‌‌شود. این باور قدیمی نیز كه ریفلاكس با سرطان روده بزرگ ارتباط دارد، نادرست است.

نخوردنیها

ـ افراد مبتلا به بیماری ریفلاكس نباید تخم‌مرغ، غذای‌های چرب و سرخ‌كرده، پیتزا و غذاهای آماده، چای، قهوه، مركبات، ادویه‌‌ها، غذاهای سنگین و حجیم، نوشابه، گوجه‌فرنگی یا آب گوجه‌فرنگی مصرف كنند.

ـ قهوه می‌تواند موجب سست‌شدن مری و برگشت اسید معده شود. از سویی دیگر، ممكن است كافئین، مخاط ریه را تحریك كند و در بین كسانی كه مبتلا به ریفلاكس معده هستند، باعث التهاب ریه شود.

ـ افراد مبتلا باید از تمام نوشیدنی‌های گازدار اجتناب كنند؛ زیرا این نوشیدنی‌ها احتمال نفخ را افزایش می‌دهد و نفخ نیز روی اسفنكتر مری تأثیری منفی دارد.

ـ بعضی از بیماران نیز به مصرف شیر حساسیت نشان می‌دهند؛ زیرا شیر حاوی چربی، پروتئین و كلسیم است؛ سه عنصری كه باعث تحریك و تولید اسید معده می‌‌شود.

ـ بعضی از پزشكان براین اعتقادند كه مصرف ادویه‌ها و گیاهان معطر توانایی تحریك بیشتر مخاط مری را دارند و احساس سوزش معده را تشدید می‌كنند.

چگونه درمان شوم؟

اولین درمان پیشنهادی برای ریفلاكس تغییر سبك زندگی است. نوع غذاها، زمان غذا خوردن، زمان خواب، نحوه خوابیدن، مقدار غذا خوردن و بقیه عادات مرتبط با غذا خوردن باید تغییر كنند. غذاهای محرك را خود بیمار به مرور زمان می‌تواند در رژیم غذایی‌اش مشخص كند، اما مواد حاوی كافئین، غذاهای پرچرب و... در فهرست همه بیماران مشتركند. بهتر است بین زمان غذا خوردن و خواب فاصله بیشتری گذاشته شود تا معده فرصت خالی‌شدن پیدا كند، اما تنها تغییر سبك زندگی برای درمان این بیماری موثر نیست. درمان‌های دارویی ساده و موثری هستند كه باید از آنها هم در كنار تغییر رژیم غذایی استفاده كرد. درمان این بیماری بیشتر از طریق داروی آمپرازول و خانواده دارویی آن صورت می‌گیرد و حدود 50 درصد بیماران نیاز به درمان طولانی‌مدت دارند و در 50 درصد موارد پس از قطع دارو، بیماری دوباره عود می‌كند و شدت می‌گیرد.

داروی آمپرازول حدود 90 درصد بیماران را درمان می‌كند و نیازی به درمان غیردارویی یا جراحی وجود ندارد؛ البته باید در كنار درمان دارویی، افراد كاهش وزن نیز داشته باشند و حجم مواد غذایی خود را كم كنند و سه تا چهار ساعت قبل از خواب غذای سنگینی نخورند. این داروها عوارض كمی دارند و اگر تا 15 سال هم مصرف شوند آسیبی به فرد نمی‌زنند.

درمان جراحی‌: تنها زمانی كه درمان دارویی موثر واقع نشود، جراحی توصیه می‌شود؛ البته 30 تا50 درصد جوانان مایل به جراحی‌كردن هستند و راه‌های درمان دارویی را بی‌فایده می‌دانند؛ اما باید به این بیماران یادآوری شود كه حتی پس از عمل جراحی نیز باید داروی آمپرازول را همچنان مصرف كنند.

معمولا بیشتر پزشكانی كه در این زمینه فعالیت می‌كنند، جراحی را توصیه نمی‌كنند؛ زیرا احتمال ایجاد عارضه پس از آن زیاد است.

البته تنها حدود50 درصد عمل‌های جراحی موفق هستند و می‌توانند بیماری را كنترل یا از بین ببرند؛ ولی باید توجه داشت كه عمل جراحی كیفیت زندگی را بسیار كاهش می‌دهد.

کمر درد

کمردرد یکی از شایع‌ترین تجربیات انسان‌ها در سراسر جهان بوده و هر کس حداقل یک بار این تجربه این نوع دردها را در زندگی خود داشته است. قسمت پایینی کمر که از زیر دنده‌ها شروع می‌شود، ناحیه کمری نامیده می‌شود. دردهای این قسمت می‌توانند بسیار شدید شده و باعث شوند هر نفر چند روز از محل کار خود غیبت کند. خوشبختانه در اکثر موارد، این دردها به فاصله چند روز بهبود پیدا می‌کنند، در غیر این صورت روش های موثری برای درمان این دردها وجود دارد.

علائم کمردرد

کمردرد می‌تواند به شکل دردهای بسیار خفیف تا دردهای بسیار شدید و آزار دهنده خود را نشان دهد. این دردها ممکن است حتی ایستادن، نشستن یا حرکت کردن را با مشکل روبه‌رو کند. دردهای حاد معمولا به طور ناگهانی و بعد از آسیب‌ دیدگی از ورزش‌های سنگین یا حمل کردن اشیا با وزن زیاد بروز پیدا می‌کنند.

اگر این درد به مدت بیش از 3 ماه ادامه پیدا کند، حالت مزمن به خود می‌گیرد و اگر بیش از سه روز ادامه پیدا کرد، حتما باید برای درمان آن به پزشک مراجعه کنید.

با این علائم حتما به پزشک مراجعه کنید: دردهای بسیار شدید که بعد از زمین خوردن یا آسیب دیدگی بروز پیدا می‌کند، از دست دادن کنترل مثانه یا روده، احساس ضعف در پاها، تب و احساس درد در هنگام عطسه کردن یا ادرار.

سیاتیک

درد قسمت‌ تحتاني کمر است که به باسن، ران و قسمت پاييني پا منتشر می‌شوند و اغلب با کرختي يا ضعف پاها همراه هستند.

عوامل ایجاد دردهای کمر

شغل

اگر شغل شما شامل بلند کردن، کشیدن یا حرکت دادن اجسام سنگین است، حتما کمرتان در معرض آسیب دیدگی است. اگر چه در مشاغلی هم که اشخاص مجبورند تمام مدت روز را پشت صندلی بنشینند، کمر درد شیوع زیادی دارد. به خصوص اگر صندلی شما راحت نباشد یا میزتان ارتفاع مناسبی نداشته باشد، احتمال ظاهر شدن کمر درد وجود دارد.

کیف

با این که شما بند کیف تان را روی شانه خود می‌اندازید، اما این قسمت پایینی کمر است که درد را تحمل می‌کند. بنابراین هر چه قدر وزن کیفی که حمل می‌کنید بیشتر باشد، به همان اندازه احتمال آسیب دیدن و کمردرد افزایش پیدا می‌کند. اگر مجبورید هر روز وزن زیادی را به اطراف بکشید، بهتر است از کیف‌های چرخ‌دار استفاده کنید تا میزان فشار به مهره‌ها به کمترین حد ممکن برسد.

ورزش کردن

فشار سنگین در باشگاه‌های بدنسازی یا در حین انجام هر ورزشی می‌تواند باعث کشیدگی عضلات و ظهور دردهای کمر شود. به خصوص اگر یک فرد برای مدتی بدون حرکت باشد و ناگهان حرکت بدنی سنگین انجام دهند، احتمال دچار شدن به کمردرد افزایش پیدا می‌کند.

شیوه ایستادن یا نشستن

زمانی که پدرها و مادرها به ما تذکر می‌دادند، درست بنشینیم یا درست بایستیم، بیش از همه چیز به فکر سلامتی ما بودند. در هنگام نشستن شما باید شانه‌های خود را به عقب بدهید، پاهایتان روی زمین قرار بگیرد و از کمرتان پشتیبانی خوبی صورت بگیرد. در حالت ایستاده هم تمام وزن بدن باید روی دو پای شما تقسیم شود.

فتق دیسک کمر

دیسک بین ‌مهره‌ای یک ماده ژلاتینی نسبتا نرم است که فشارهای وارد شده روی مهره‌ها را به طور یکنواخت پخش می‌کند، حرکت مهره‌ها روی یکدیگر را آسان کرده و باعث خم و راست شدن یا چرخش کمر می‌شود. یک حرکت ناگهانی یا برداشتن اجسام سنگین ممکن است باعث آسیب رسیدن به این ناحیه و فتق دیسک بین مهره‌ای شود. فتق اغلب به طرف پشت یا چپ و راست اتفاق می‌افتد و باعث انتشار درد به پای همان طرف یا طرف مقابل می‌شود. عوامل ایجاد دردهای مزمن چند عامل وجود دارند که می‌توانند باعث ظهور دردهای مزمن شوند

تنگی مجرای نخاعی

این حالت باعث می‌شود فضای محدوده اطراف نخاع کاهش پیدا کند که به این ترتیب فشار زیادی به عصب‌های این ناحیه وارد می‌شود.

اسپونديليت انکيلوزان

اسپونديليت انکيلوزان يکي از انواع بيماريهاي التهابي مفاصل است که شايع ترين آنها روماتيسم مفصلي ( آرتريت روماتوئيد ) مي باشد. در این بيماري مفاصل بين مهره هاي ستون فقرات و همچنين مفاصل بين ستون فقرات و لگن دچار التهاب مي شوند که حرکت دادن آنها درد شدیدی به همراه دارد.

چه عوامی باعث کمردرد می‌شوند؟

بسیاری از مردم معمولا در دهه سوم زندگی خود دردهای ناحیه کمر را تجربه می‌کنند. هر چه قدر سن افزایش پیدا کند، به همان اندازه این احتمال بیشتر می‌شود. از دیگر عوامل کمردرد می‌توان به داشتن اضافه وزن، داشتن زندگی بی‌تحرک و داشتن مشاغل سنگین که نیاز به بلند کردن اشیا دارد اشاره کرد.

تشخیص کمردرد

برای آن که به پزشک خود کمک کنید به درستی به علت دردهایتان پی ببرد، در مورد زمان شروع آنها، علائمشان و تاریخچه بیماری خود خیلی دقیق به او توضیح بدهید. بسته به شدت بیماری پزشک ممکن است عکس‌برداری با کمک اشعه ایکس، سیتی‌اسکن یا ام‌آرآی را برای شما تجویز کند تا به علت اصلی بیماری پی ببرد.

مراقبت‌های خانگی برای کمر درد

دردهای کمر که در اثر آسیب‌های ماهیچه‌ای به وجود آمده‌اند، معمولا خود به خود بهبود پیدا می‌کنند، اما شما می‌توانید با انجام اقداماتی زمان بهبودی را کمتر کنید.

استراحت کنیم یا نکنیم؟

زمانی که شما احساس کمردرد دارید، ممکن است تمایل به خارج شدن از تخت خواب نداشته باشید. در مواقعی که ریشه این دردها ماهیچه‌ای است، پزشکان توصیه می‌کنند زندگی خود را به شیوه معمول ادامه داده و در محل کار حاضر شوید. تحقیقات نشان داده استراحت بیش از یک یا دو روز حتی می‌تواند شدت درد را بیشتر کند که علت اصلی هم کاهش انعطاف و آمادگی عضلات است.

یوگا

شواهد نشان می‌دهد یوگا در مواقعی که کمردرد بیش از سه ماه ادامه پیدا کرده است، می‌تواند به بهبود شدت دردها کمک کند. در یک تحقیق مشخص شد افرادی که نزدیک به 12 هفته یوگا تمرین کرده‌اند نسبت به دیگران کمردردهای کمتری را تجربه می‌کنند. فایده کلاس‌های یوگا در درمان کمردرد حتی تا چند ماه بعد از پایان کلاس‌ها ادامه پیدا می‌کند که نشان از سودمند بودن این کلاس‌ها دارد. اما شرط مفید بودن این کلاس‌ها داشتن استاد با تجربه است که بتواند تکنیک‌های این ورزش را به درستی به شما آموزش دهد.

ماساژ درمانی

تحقیقات نشان می‌دهد ماساژ می‌تواند به کاهش دردهای مزمن ناحیه کمر کمک کند. بعد از 10 هفته از شروع ماساژها، افرادی که به طور هفتگی از این شیوه استفاده کرده‌اند، درد کمتری در حین انجام فعالیت‌های روزانه خود احساس کردند. این روش هم می‌تواند تا 6 ماه بعد از انجام آن به کاهش دردهای ناحیه کمر کمک کند.

طب سوزنی

آیا طب سوزنی کمردرد را درمان می‌کند؟ شواهد در این مورد نتایج متناقضی به همراه داشته است. در سال 2009 مطالعه‌ای روی صدها نفر که دارای کمردردهای مزمن بودند انجام شد که نشان می‌داد استفاده از این روش کمک زیادی به بهبود کمردرد نمی‌کند. در بعضی تحقیقاتی دیگر ادعا شده طب سوزنی به کاهش دردها می‌انجامد. هنوز هم پزشکان به نتیجه قطعی در این مورد دست پیدا نکرده‌اند.

مصرف دارو

معمولا دردهای قسمت‌های میانی کمر با مصرف مسکن‌ها بهبود پیدا می‌کند. داروهایی مانند استامینیفون، ایبوپروفن یا ناپروکسن در این میان تاثیر بیشتری دارند. استفاده از پمادهای مسکن هم می‌تواند در کاهش دردهای عضلانی موثر باشد. اما در مورد دردهای مزمن و شدید مراجعه به پزشک بهترین کار است. روش‌های تزریقی اگر استفاده از دارو برای کاهش کمردرد موثر نبود، ممکن است پزشک شیوه‌های تزریقی را پیشنهاد کند. در این روش معمولا عصب‌هایی که درد را حس می‌کنند برای مدتی از کار می‌افتند تا به مرور زمان شدت بیماری کاهش پیدا کند.

عمل جراحی

اگر کمردردها مدت بسیار طولانی ادامه پیدا کند، به طوری که زندگی روزانه مختل شود، استفاده از شیوه‌های جراحی بهترین کار است. بسته به نوع و شدت دردها پزشک ممکن است مجبور به خارج کردن دیسک آسیب دیده، بازتر کردن فضای اطراف نخاع یا جوش دادن دو مهره ستون فقرات به یکدیگر شود.

پیشگیری از کمردرد

برای آن که از کمردرد پیشگیری کنید، چند روش را بیان می‌کنیم که عمل کردن به آنها می‌تواند به میزان زیادی شما را در برابر این بیماری بیمه کند:

تحرک و تمرینات بدنی خود را افزایش دهید.

فعالیت فیزیکی می تواند در کنار کاهش التهاب و جلوگیری از تنش عضلانی، خون رسانی به ماهیچه های پشت را بیشتر می‌کند و باعث رسیدن مواد مغذی به مناطق آسیب دیده می‌شود.

مراقب اضافه وزن باشید.

اضافه وزن، خصوصاً در ناحیه میانی بدن می تواند منجر به تغییر مرکز ثقل بدن و فشار بیشتر بر کمر شود. اگر سعی کنید وزن خود را به حالت ایده آل و البته کمتر برسانید، می توانید به کاهش درد کمر خود کمک کنید.

خواص میوه ها

 

مصرف میوه تاثیر بسیار زیادی بر سلامت کلی بدن و جذب و هضم مواد غذایی و سوخت‌وساز آنها در بدن دارد. مصرف میوه روند سوخت و ساز قند، چربی و پروتئین را در بدن بالا می‌برد و تاثیر زیادی در حفظ سلامت و تندرستی بدن دارد. از این رو مصرف روزانه آنها به همه افراد خانواده توصیه می‌شود.

میوه‌ها مفیدترین و طبیعی‌ترین منابع تغذیه برای بشر هستند، از این رو گنجاندن آنها در سبد غذای روزانه خانواده از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. تنها نکته مهم این است که هنگام مصرف میوه‌ها توجه کافی به چگونگی مصرف، میزان و زمان مصرف آنها داشته باشیم.

محققان و کارشناسان طب سنتی و مزاج‌شناسی میوه‌ها را به چهار گروه میوه‌های شیرین، اسیدی، غیراسیدی و خنثی تقسیم‌بندی کرده‌اند و معتقدند هنگام مصرف میوه‌ها یا تهیه سالادهای میوه باید دقت کرد تا از میوه‌های هم‌گروه استفاده کرد. به‌عنوان مثال، برای تهیه سالاد میوه باید از میوه‌هایی استفاده کرد که در گروه میوه‌های شیرین قرار دارند.

1- انجیر
انجیر انواع و رنگ‌های مختلفی دارد که همه آنها در داشتن ویتامین‌های A، B، C و آهن با یکدیگر برابرند. بر اساس تحقیقات به‌دست آمده، مصرف این میوه به صورت خام و خشک موجب از بین بردن بوی بد دهان و برخی از بیماری‌های دهان می‌شود. خوردن انجیر تازه از طرفی موجب کاهش حرارت بدن و رفع تشنگی می‌شود. همچنین این میوه موجب تعریق زیاد شده و تمامی سموم موجود در بدن را به واسطه آن از بدن خارج می‌کند. به گفته محققان، مصرف این میوه قبل از مصرف غذا موجب تحریک اشتها و همین‌طور پاکسازی کامل دستگاه گوارش می‌شود.

 

2- سیب
اگر از اضافه وزن رنج می‌برید، سیب را با پوست میل کنید. مصرف سیب با پوست یکی از شیوه‌های مبارزه با چاقی و درمان آن است که متخصصان تغذیه به آن بارها اشاره کرده‌اند. مصرف سیب به همراه پوست آن موجب می‌شود تا قند خون برای مدتی بالا بماند. در نتیجه مصرف‌کننده احساس سیری بیشتری می‌کند و غذای کمتری می‌خورد.

 

3- موز
نتایج تحقیقات دانشمندان نشان می‌دهد مصرف روزانه یک عدد موز تاثیر بسیار زیادی بر حفظ آرامش، کاهش افسردگی، اضطراب و استرس دارد. این میوه به دلیل داشتن منابع تریپتوفان موجب افزایش سروتونین در بدن می‌شود. افزایش سروتونین در بدن نیز با افزایش آرامش و از بین رفتن افسردگی همراه است. از این رو متخصصان تغذیه توصیه می‌کنند موز را در سبد غذایی خود قرار دهید. به عنوان مثال می‌توانید این میوه را به همراه عسل در وعده صبحانه میل کنید.

 

4- انگور
نوشیدن روزانه دو لیوان آب انگور موجب افزایش وزن می‌شود. افرادی که قصد دارند وزن خود را افزایش دهند می‌توانند با نوشیدن دو لیوان آب انگور به همراه دو وعده غذایی ظهر و شب به این هدف نزدیک شوند. توجه داشته باشید آب انگور برای درمان لاغری و چاقی مورد استفاده دارد. اگر این میوه همزمان با وعده غذایی مصرف شود موجب افزایش وزن شده و اگر در فواصل وعده‌های غذایی به تنهایی مصرف شود، سبب کاهش وزن می‌شود.

 

5- هلو
تهیه ماسک زیبایی از هلو از جمله فواید این میوه تابستانی است. قرار دادن رنده شده میوه هلو روی پوست صورت به مدت 20 دقیقه، به جوانسازی و نشاط پوست کمک می‌کند.

 

6- زردآلو
اگر دچار بی‌خوابی هستید یا از خستگی مفرط رنج می‌برید، زردآلوی رسیده بخورید. مصرف زردآلوی رسیده برای داشتن ویتامین‌های گروه B به درمان بی‌خوابی، خستگی، گیجی و ناراحتی‌های عصبی و روحی کمک می‌کند. درضمن توجه داشته باشید مصرف بی‌رویه این میوه موجب بروز اختلال در هضم مواد غذایی و اسهال می‌شود.

 

7- خرما
خرما به جهت داشتن منیزیم، فسفر، کلسیم و آهن از جمله ارزشمندترین میوه‌ها محسوب می‌شود. این میوه به دلیل داشتن مقدار قابل توجهی منیزیم مانع از بروز انواع سرطان‌ها می‌شود. این میوه به ویژه در پیشگیری از سرطان معده به جهت خنثی کردن اسید اضافی معده بسیار موثر و مفید است. علاوه بر این، مصرف به اندازه خرما موجب تقویت شنوایی و بینایی شده و دردهای کمر، مفاصل و سیاتیک را تسکین می‌بخشد.

 

8- خربزه
افرادی که مبتلا به سنگ کلیه یا سنگ مثانه هستند با مصرف خربزه می‌توانند به درمان بیماری خود کمک کنند. این میوه به جهت خاصیت ادرارآورش به درمان این بیماری و دفع سنگ‌های کوچک کمک می‌کند. مصرف تخم‌های بوداده این میوه نیز ادرار‌آور بوده و به دفع سنگ‌های کلیه و مثانه می‌انجامد.

نکته 1: مصرف میوه‌هایی مانند لیمو، پرتقال، آناناس، گریپ فروت و خیار یا آب آنها بهتر است یک ساعت قبل یا یک ساعت بعد از صرف وعده‌غذایی صورت گیرد. مصرف این نوع از میوه‌ها موجب کاهش کلسترول و اسیداوریک خون می‌شود.

نکته 2: متخصصان معتقدند مصرف روزانه سه تا پنج‌میوه از بروز ناراحتی‌های گوارشی به ویژه شایع‌ترین آنها یبوست پیشگیری می‌کند. به اعتقاد این گروه، تغذیه نامناسب، عدم استفاده از سبزیجات و میوه‌ها در رژیم‌غذایی و همین‌طور کم تحرکی از مهم‌ترین عوامل بروز یبوست در انسان است. میوه‌ها و سبزیجات به دلیل داشتن فیبر و آب فراوان موجب تحریک روده شده و به دفع مواد زاید بدن کمک بسیاری می‌کنند.

نکته 3: متخصصان طب سنتی می‌گویند نوشیدن مخلوطی از آب هویچ و پرتقال یکی از مضرترین ترکیب‌های غذایی است. مخلوط کردن این دو میوه با هم و مصرف آن موجب بالا رفتن میزان اسید خون در بدن می‌شود. علاوه بر این، اختلال در عملکرد کبد و تحریک‌پذیری طحال نیز از دیگر عوارض مصرف این دو میوه با هم است.

دیابت

دیابت در واقع نوعی اختلال در فرآیند سوخت و ساز(متابولیسم) بدن است. برای این که اغلب سلول‌ها قادر به جذب گلوکز خون باشند، به هورمونی به‌نام"انسولین" نیاز دارند. این هورمون در بدن توسط لوزالمعده(پانکراس) تولید می‌شود.در افراد مبتلا به بیماری دیابت، لوزالمعده قادر به تولید انسولین نیست و یا مقدار انسولین کمی تولید می‌کند.

جهت آشنایی کامل با دیابت به ادامه مطلب بروید........

ادامه نوشته

تبریک

5 اردیبهشت روز ملی اورژانس بر تمامی فرشته های نجات بخصوص تکنسین های فوریت پزشکی مبارک.

 

بی حرکت سازی مصدوم در خودرو

دانلود فیلم آموزشی خارج کردن مصدوم از داخل اتومبیل با استفاده از فرنو کندریک وکلار : به منظور ثابت نگه داشتن مهره های گردنی و پشتی در بیمار انی با شرایط پایدار که نیاز به آزادسازی سریع ندارندبا استفاده از کلار گردنی و KEDاز این روش استفاده می شود.

 

جهت دانلود این فیلم اینجا کلیک کنید.

زخم معده

حتما تا به حال اسم زخم‌معده را شنیده‌اید. این بیماری به معنی نوعی آسیب خوش‌خیم در معده است که نام دیگر آن «پپتیک اولسر» است.

در گذشته‌های نه‌چندان دور تصور می‌شد شیوه زندگی مانند علاقه زیاد به غذاهای پرادویه یا شغل‌های استرس‌زا، ریشه زخم‌معده هستند اما امروزه پزشکان دریافتند که علت اصلی زخم‌معده، استرس یا رژیم غذایی نیست بلکه آلوده شدن به باکتری خاصی به نام هلیکوباکتر پیلوری علت اصلی آن است. این باکتری در بزاق وجود دارد و از طریق استفاده از قاشق و چنگال فرد آلوده یا خوردن غذای نیمه کاره دیگران منتقل می‌شود. برخی از داروها مانند آسپیرین، ایبوپروفن، ناپروکسن، کتوپروفن و برخی داروهای درمان‌کننده بیماری آرتریت (درد و ورم مفاصل) ازجمله این داروهاست که می‌توانند باعث زخم معده شوند به همین علت باید از مصرف هرگونه دارو بدون مشورت با پزشک خودداری کنید. مصرف سیگار و الکل هم از دیگر علل زخم معده است.
علائم زخم معده
رایج‌ترین علامت زخم‌معده، درد سوزشی که از جناغ سینه تا بالای ناف می‌تواند احساس شود. این درد به‌علت تماس اسید معده با منطقه آسیب، ایجاد می‌شود. این درد از یک ساعت بعد از غذا خوردن شروع می‌شود و تا ساعت‌ها ادامه پیدا کند همچنین شب‌ها شعله‌ور شده و می‌تواند فرد را از خواب بیدار کند. این درد در زمان خالی بودن معده بدتر می‌شود لذا باید از گرسنگی اجتناب کرد. زخم معده می‌تواند برای مدتی فروکش کند ولی بعد از چند هفته علائم بیماری برمی‌گردد لذا حتما باید برای درمان به پزشک مراجعه کرد.
در موارد کمتر، علائم و نشانه‌های دیگری هم در زخم معده دیده می‌شود:
* بالا آوردن خون، که با رنگ قرمز یا سیاه مشخص می‌شود.
* وجود خون تیره رنگ در مدفوع یا قیری شدن مدفوع
* حالت تهوع یا استفراغ
* کاهش وزن بدون دلیل
* تغییر اشتها که فرد باید هر چه سریع‌تر به پزشک مراجعه کند. البته باید دقت داشت که هر دردی زخم معده نیست. مهم‌ترین بیماری که علائم مشابه زخم معده دارد حمله قلبی است لذا از خود درمانی جدا بپرهیزید.
پزشک برای تشخیص زخم معده از آندوسکوپی استفاده می‌کند. در روش آندوسکوپی، پزشک توسط لوله باریکی که از دهان وارد معده شما می‌کند و سر آن نور است، داخل معده را می‌بیند و ممکن است از لایه داخلی معده، نمونه‌برداری کند (یعنی تکه‌ای بردارد) تا وجود هلیکوباکترپیلوری را بررسی کند. آزمایش خون و آزمایش تنفس نیز برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری به‌کار می‌روند.
معمولا در افراد جوان‌ اگر علامت‌هایی مانند کاهش وزن، کم‌خونی، استفراغ و احساس‌ گیر کردن غذا وجود نداشته باشد و فقط درد معده داشته باشند، باید از آنها آزمایش خون و تست تنفسی برای میکروب هلیکوباکتر گرفته شود و درصورت اثبات آن، درمان شوند. ولی در افرادی که بالای 40سال دارند یا دچار کم‌ خونی، تهوع و استفراغ هستند یا احساس گیر کردن غذا دارند حتماً باید آندوسکوپی انجام شود چون سرطان معده در کشور ما شایع است.
درمان زخم معده
اگر مبتلا به باکتری هلیکوباکتر‌پیلوری باشید حتما باید درمان آنتی‌بیوتیکی چند دارویی برای مدت دو‌ماه استفاده کنید. همچنین داروهای کاهش‌دهنده اسید معده مانند رانیتیدین، فاموتیدین، امپرازول و... به کاهش درد معده کمک می‌کند. اگر زخم معده خونریزی شدید داشته باشد، ممکن است آندوسکوپی برای سوزاندن زخم و کاهش خونریزی لازم باشد. اگر خونریزی با آندوسکوپی کنترل نشود یا سوراخ‌شدگی زخم رخ دهد، آنگاه جراحی مورد نیاز خواهد بود.
زمان مراجعه به پزشک
زخم پپتیک، زخمی نیست که شما بتوانید به تنهایی و بدون مراجعه به پزشک آن را درمان کنید. اگرچه داروهای بلوکه‌کننده اسید و آنتی‌اسیدها، درد را تسکین می‌دهند اما این بهبودی، کوتاه‌مدت است. چنانچه علائم یا نشانه‌هایی از زخم مشاهده کردید، برای درمان حتما به پزشک مراجعه کنید. و از طرف دیگر درد معده شما ممکن است نشانه بیماری خطرناک دیگری مثل حمله قلبی باشد، پس اگر با درد معده به پزشک مراجعه کردید و او برایتان نوار قلب درخواست کرد تعجب نکنید.
خطر زخم معده
بیشتر کسانی که زخم معده دارند، فقط درد معده دارند. برخی افراد هم هیچ نوع علامتی ندارند. زخم‌ها باعث ایجاد سایر مشکلات جسمی هم می‌شوند؛ گاهی اوقات خونریزی می‌کنند. اگر زخم‌ها خیلی عمیق شوند، می‌توانند دیواره معده را سوراخ کنند. همچنین زخم‌ها می‌توانند باعث انسداد معده شوند یعنی از عبور غذا در معده جلوگیری کنند که در این حالت، تهوع، استفراغ و کاهش وزن دیده می‌شود.
درصورت مشاهده علائم هشداردهنده زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنید.
1- استفراغ خونی
2- بالا آوردن غذایی که چند ساعت یا چند روز قبل خورده شده است.
3- احساس سرما یا مرطوب بودن پوست
4- احساس ضعف یا سرگیجه غیرعادی
5- مدفوع خونی (خون ممکن است مدفوع شما را سیاه رنگ یا قیری‌شکل کند)
6- احساس تهوع مداوم یا استفراغ کردن مکرر
7- احساس درد شدید و ناگهانی
8- کاهش وزن پایدار
9- با مصرف دارو، دردتان کم نشود.
10- درد به قسمت پشت بدن کشیده شود.
اگر زخم معده دارید حتما موارد زیر را رعایت کنید:
1- تعداد وعده‌های غذایی خود را افزایش و حجم هر وعده را کاهش دهید تا معده شما خالی نماند.
2- آهسته غذا بخورید و آن را کامل بجوید.
3- از مصرف گوشت و ماهی دودی و نمک سود شده همچنین انواع شور و آجیل‌های پر نمک بپرهیزید.
4- مصرف چای و قهوه و نوشیدنی‌های گازدار را کاهش دهید.
5- سیگار نکشید و الکل مصرف نکنید.
6- با آرامش غذا بخورید و از استرس پرهیز کنید.
7- افسردگی، ناراحتی و استرس را از خود دور کنید و فقط بخندید. پس بروید به سوی خنده درمانی!
8- هیچ‌گاه سرخود از آسپیرین یا مسکن‌های مانند بروفن استفاده نکنید. در دردهای معمولی می‌توانید استامینوفن مصرف کنید.
9- توصیه شده است که مبتلایان به این بیماری از مصرف وعده غذایی حجیم قبل از خواب اجتناب کنند.
10- در گذشته شیر غذای مهمی ‌در درمان زخم معده محسوب می‌شد، علت مصرف آن این بوده است که تصور می‌شد شیر باعث خنثی‌سازی محتویات معده می‌شود اما ثابت شده به‌علت اینکه محتوی کلسیم و پروتئین شیر بالاست، یک تحریک‌کننده قوی ترشح اسید معده است. به همین دلیل مصرف متناوب و مکرر شیر برای درمان زخم‌ معده توصیه نمی‌شود.
11- از قاشق و چنگال دیگران استفاده نکنید، از لیوان دیگران آب نخورید.
12- مواد غذایی مفید برای زخم معده شامل:
عسل، بادام، موز، شیرین بیان، نعناع، بابونه
13- مواد غذایی غیرمجاز در زخم معده شامل:
شیر، خامه، شیر کاکائو، قهوه، چایی، انواع نوشابه‌ها، الکل، غذاهای ادویه‌دار خصوصا فلفل، غذاهای پرچرب مثل آبگوشت، سبزیجات نفاخ مانند کلم، ترب، تربچه، خیار، شلغم، پیاز و پیازچه، میوه‌های نفاخ مانند هندوانه، گیلاس، گوجه سبز، هلو، چغاله بادام و زیتون میوه‌های ترش مانند پرتقال و نارنگی.

10 فایده مهم دویدن برای سلامتی

دویدن ورزش ساده است که نیاز به امکانات زیادی ندارد، انجام آن تنها نیاز به اراده و پشتکار دارد. انجام مداوم این ورزش فواید بسیاری برای سلامتی به همراه دارد.

جام کشکول؛ پایگاه اینترنتی انرژیکا، فایده اصلی و مهم دویدن را برشمرده است. می‌دانیم که ورزش برای سلامتی بسیار مفید است. از میان تمام ورزش‌ها، دویدن یکی از متداول‌ترین آن‌هاست که برای تناسب اندام و قوی‌شدن بدن توصیه شده است. آشنایی با فواید این رشته شاید به تنهایی گویای این باشد که چرا دوومیدانی را مادر ورزش‌ها نامیده‌اند.

دویدن 10 فایده مهم برای سلامتی دارد:
 

1- وزن بدن را کنترل می‌کند

خیلی از افراد برای کنترل وزن بدن‌شان می‌دوند. هنگامی که می‌دوید کالری‌های ذخیره شده در بدن را می‌سوزانید بدین ترتیب چربی‌های بدن برای جبران انرژی از دست رفته سوزانده می‌شود. دویدن یکی از ورزش‌های موثر در سوزاندن کالری است. یک دونده در هر ساعت حدود 50 کالری می‌سوزاند.
 

2- ساختن ماهیچه‌ و استخوان

رابطه مستقیم بین فعالیت و ساختن استخوان و ماهیچه وجود دارد. با زندگی ساکن از میزان ماهیچه‌ها و استخوان‌های بدن کاسته می‌شود. یکی از راه‌حل‌های این مشکل، دویدن است که تاثیر زیادی بر استخوان و ماهیچه‌ها دارد. دویدن باعث تراکم استخوان می‌شود و ماهیچه‌ها را قوی می‌کند.
 

3- تاثیرات قلبی عروقی و خونی

با دویدن ضربان قلب منظم‌تر می‌شود و فشار خون کاهش می‌یابد. همچنین دویدن میزان کلسترول خون را کاهش می‌دهد و احتمال لخته شدن خون در رگ‌ها و حملات قلبی را کم می‌کند.
 

4- کاهش استرس

دویدن استرس را کاهش می‌دهد و احساس عصبانیت و نارضایتی را کم می‌کنند. دویدن به مدت طلواین باعث می‌شود نگرانی‌های خود را فراموش کنید و آرام‌تر شوید. دویدن باعث مثبت‌گرایی و خوش‌اخلاقی می‌شود.
 

5- بالابردن اعتماد به نفس

افرادی که می‌دوند، اعتماد به نفس بالاتری دارند. با کم کردن وزن، افزایش حجم ماهیچه‌ها و سالم‌تر شدن، اعتماد به نقس نیز افزایش می‌یابد.دویدن به طور مداوم احساس بهتری نسبت به خودتان را ایجاد می‌کند.
 

6- کند شدن روند پیری

همان طور که اشاره شد، دویدن باعث محکم‌تر شدن ساختمان عضلانی و استخوانی بدن می‌شود. بدین شکل بدن در برابر بیماری‌ها مقاوم‌تر می‌شود و دیرتر نشانه‌های پیری مشاهده می‌شوند.
 

7- افزایش اراده

دویدن به طور مداوم آسان نیست. به همین دلیل خیلی از افراد پس از مدتی دویدن، این عادت را کنار می‌گذارند. با ادامه دویدن و غالب شدن بر تنبلی، اراده افزایش می‌یابد.

8- بالا رفتن ایمنی بدن

دویدن میزان گلبول‌های سفید خون را افزایش می‌دهد. این گلبول‌ها برای ایمنی بدن ضروری هستند. همچنین باعث کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه دیابت و پوکی استخوان می‌شود.
 

9- بالا رفتن هماهنگی بدن

با وجود اینکه دویدن ورزش ساده است، هماهنگی اعضای بدن را زیاد می‌کند. به خصوص اگر این دویدن در زمینی با موانع کوچک انجام شود.
 

10- خواب بهتر

اینکه چه قدرت و چطور می‌خوابیم به سلامتی مربوط است. بعد از یک ورزش شدید مانند مانند دویدن بدن شما نیاز به استراحت و تجدید قوا دارد. بعد از دویدن بدن خسته می‌شود و می‌توان خوابی عمیق داشت. دوندگان معمولا سریع‌تر به خواب می‌روند و خواب عمیق‌تری نسبت به افراد عادی دارند.